Choć trasa W-Z w Piotrkowie Trybunalskim powstała jeszcze przed centralnymi dożynkami w 1979 roku, jej najważniejszy element – przebicie pod nasypem kolejowym – pojawił się dopiero w latach 90. XX wieku. Kierowcy jadący z zachodu na wschód musieli bowiem zjeżdżać z głównej arterii i przeciskać się pod kolejowym wiaduktem przy ulicy Narutowicza. Dopiero w latach 90. zapadła decyzja o wykonaniu przebicia pod nasypem kolejowym. Powstać miały trzy tunele: dwa dla samochodów oraz jeden dla pieszych.
Pod koniec 1998 roku inwestycja stanęła jednak pod ogromnym znakiem zapytania. Minister finansów Jerzy Miller przekazał prezydentowi Piotrkowa Andrzejowi Polowi, że rząd nie przewiduje już dalszego finansowania budowy. Miasto miało radzić sobie samo. To nie były jedyne problemy. Waldemar Matusewicz, wówczas wicewojewoda piotrkowski, a później marszałek województwa, wspominał na łamach gazety, że już na początku inwestycji pojawił się spór o to, kto właściwie powinien ją realizować. Drogowcy od razu powiedzieli, że nie będą budować tego wiaduktu, bo to jest wiadukt kolejowy. Kolejarze odpowiedzieli, że oni nie będą budować, bo wiadukt ten do niczego im nie jest potrzebny. Ostatecznie udało się zdobyć brakujące środki, i budowy nie przerwano.
Rok 1999 upłynął pod znakiem intensywnych robót. Aby dotrzymać terminów, część prac prowadzono również nocami. Nie wszystkim się to podobało. Mieszkańcy okolicznych bloków skarżyli się na hałas młotów pneumatycznych, który nie pozwalał spać. Przedstawiciele magistratu tłumaczyli jednak, że tylko dzięki takim rozwiązaniom można było uniknąć całkowitego zamknięcia ważnych skrzyżowań w ciągu dnia. Jednocześnie przygotowywano nową organizację ruchu: wyłączano stare sygnalizacje, zmieniano pierwszeństwo przejazdu i apelowano do kierowców, aby nie jeździli „na pamięć”.





